Lage prijzen versus eerlijke prijzen

Natuurlijk het is verleidelijk: een 8 daagse Cappadociëreis voor maar € 295 of een rondreis door Marokko voor € 395, inclusief vlucht welteverstaan. In deze tijden waarin veel mensen de broekriem aan moeten halen verschijnen er steeds meer van dit soort aanbiedingen op de markt. Waren het vroeger vooral de strandvakanties waar geweldig mee gestunt werd, nu kom je ook veel "culturele" rondreizen in dit prijs segment tegen. En het lijkt er op dat steeds meer mensen hiervoor kiezen. Mensen die normaal gesproken niet van grootschalige standaardreizen houden laten zich toch verleiden door de lage prijzen en "proberen" het een keer...

In het dorp in Cappadocië (Turkije) waar ik woon, zie ik sinds 2 jaar dit soort toerisme sterk groeien. Tot die tijd werd Cappadocië met name bezocht door individuelen, kleine groepjes wandelaars of wat grotere groepen die cultureel geïnteresseerd waren. Nu, daarentegen, zijn het busladingen tegelijk. De bussen komen aan op ons plein, soms wel acht tegelijk, de deuren gaan open en de toeristen buitelen naar buiten. Ze mogen 5 à 10 minuten rondlopen en daarna weer snel de bus in, op naar de volgende bestemming...

Zelf blijf ik versteld staan van de bijzonder lage prijzen van deze reizen en vraag mij af hoe deze toch tot stand komen. Oké, de reisgezelschappen bestaan gemiddeld uit zo'n 40 personen waardoor de kosten per persoon natuurlijk heel wat lager uitvallen dan een gezelschap van 6 personen. Tevens kunnen de grote touroperators stoelen voor de vluchten voor zeer scherpe prijzen inkopen daar zij regelmatig en in grote getalen afnemen maar dan nog....

Stel een touroperator koopt een retourvlucht naar Cappadocië in voor € 130 (waar ik gemiddeld zo'n € 350 betaal), nette accommodatie in Cappadocië kost normaal gesproken tussen de € 35 - € 50 p.n. per kamer en een 3-gangen diner zou minimaal € 10 moeten kosten. Met een eenvoudig rekensommetje kom ik dan al op een minimumprijs van € 340 p.p. uit en daarbij zijn dan nog niet de eventuele lunches, de transportkosten, de loonkosten voor gids en chauffeur en de winst gerekend.

De accommodatie- en maaltijdprijzen waar ik dus van uitga en die, gezien het steeds hogere prijsniveau van Turkije, passend zijn, worden bij lange na dus niet betaald. Natuurlijk ook hier krijgen de touroperators weer lagere prijzen daar zij grootschalig afnemen maar het verschil is groot.

Van grote hotels in de omgeving weet ik dat de grote touroperators zeer minimale prijzen af weten te dingen. Een 3-gangen maaltijd voor 4 TL (nog geen € 2) en een kamer voor € 10! De hotels zijn er niet blij mee maar hebben geen sterke positie en gaan er toch maar mee akkoord want voor hen 10 anderen.... Deze lage prijzen worden o.a. weer afgewenteld op het hotelpersoneel. De kamermeisjes (veelal vrouwen van middelbare leeftijd) krijgen voor een zware 9-urige werkdag (6 dagen in de week) een bedrag van 30 TL (nog geen € 15)!

De gids en de chauffeur in dienst van de touroperator krijgen vaak niets eens zo veel meer betaald. Het is namelijk de bedoeling dat zij hun loon zelf aanvullen door het bedingen van commissies bij o.a. pottenbakkerijen, tapijt-, sieraden en leder winkels.

Dus misschien de volgende keer toch maar kiezen voor een eerlijke prijs...?

Kijk eens op www.bijzonderereizensite.nl voor bijzondere reizen voor een eerlijke prijs!

Elke zaterdag weer feest!

Het blijft één van mijn favoriete uitjes hier in Cappadocië: de grote markt in Ürgüp. Het grootste deel wordt in beslag genomen door de groenten-, fruit- en kruidenafdeling. Een waar feest van kleuren, vormen, smaken en geuren!

Elke week is het weer een verrassing wat er in de aanbieding is. Hier vind je niet het hele jaar rond dezelfde groenten en fruitsoorten, gelukkig maar! We volgen nog steeds de seizoenen. Hoewel er in de winter nu ook fruit en groenten vanaf de kust worden aangevoerd, waardoor we in de koude maanden voor onze vitaminen niet meer alleen aangewezen zijn op ingelegde groenten.

Deze week waren het vooral de yapraklar, oftewel druivenbladeren die opvielen. Hele stapels hiervan. Ik was in de vallei ook al verschillende vrouwen tegengekomen die ze verzamelden. En de buurvrouw was van de week bezig om ze te vullen. Een pietepeuterig werkje, als je tenminste de echte sarma dolmasi maakt en niet die grote dikke die veelal in restaurants geserveerd worden. Want daar heeft mijn buurvrouw geen goed woord voor over...!

Wat ook een mooi plaatje opleverde waren de hoge stapels knoflook. Nu het seizoen daar is, flink in prijs verlaagd van 15 TL de kilo naar 10 TL voor 3 kilo! Geen geld natuurlijk voor verse knoflook!

Eén van mijn favorieten is de kruidenman. Zijn kraam is een lust voor het oog en een streling van de zintuigen. Naast een geweldige keur aan pepers van zoet tot mega scherp, van geel tot rood, vind je hier de meest uiteenlopende kruiden.

Velen hiervan zijn mij nog steeds onbekend. Een droog stukje bast schijnt goed voor de maag te zijn, een lang groen kruid zou migraine tegengaan en ja dat vreemde stukje hout daar, is een natuurlijk viagra....

Het ligt op mijn tong om te vragen of hij het geprobeerd heeft en het echt werkt. Maar ik kan het gelukkig nog net inslikken, niet zo'n nette vraag van een vrouw hier in Turkije...!

Na regen komt zonneschijn.....

Cappadocië

Dit voorjaar waande ik mij vaak in Nederland: koud, regen en weinig zon. Het kwam met bakken uit de hemel en er leek geen eind aan te komen. En dat terwijl NL overspoeld werd met zonneschijn. Berichtjes uit NL maakten melding van zo'n 28 graden in Amsterdam, ik kreeg de groeten vanaf het strand en iedereen was al helemaal in zomerstemming. En hier? Wij zaten om de kachel en hadden onze ijsmutsen nog op.  

Maar eindelijk, de zon is weergekeerd! De energie is gelijk voelbaar. De theetuinen stromen vol met mannen, de vrouwen zitten weer buiten voor het huis en in de valleien en op de plateaus is iedereen aan het werk in de tuinen. De paard en wagens rijden af en aan. De tractoren ronken er op los.




De vele regen heeft er wel voor gezorgd dat de valleien er geweldig bij staan: weelderig groen en bloemen in alle kleuren. De vele vogels kwetteren en zingen er lustig op los en de schildpadden zijn uit hun holen gekropen. 
De waterbassins zijn weer vol en dit jaar zullen wij ons geen zorgen hoeven maken over de watervoorraden. Het zal lang groen blijven en de boeren/tuineigenaren  kunnen met een gerust hart hun kleine gewassen planten want deze hebben in tegenstelling tot de fruitbomen en wijnstokken wel regelmatig water nodig. Al met al zien we een mooie verlenging van het voorjaar tegemoet!

Zwerfhonden & andere dieren in Turkije

Een aspect in Turkije waar ik maar niet aan kan wennen is de respectloze omgang met dieren. En nee, natuurlijk geldt dat niet voor alle Turken. Er zijn gelukkig ook dierenliefhebbers te vinden. Maar hoewel Turkije inmiddels vergaande wetten heeft aangenomen wat betreft dierenbescherming  is het in de praktijk over het algemeen slecht gesteld met de situatie van de dieren.

In Cappadocië, waar ik woon, is tot heden nog geen actie ondernomen om het zwerfdierenprobleem te ondervangen. Honden en katten worden niet gecastreerd en gesteriliseerd zodat zij zich ongebreideld voort kunnen planten. De ongewenste pups/kittens worden over het algemeen op straat gegooid of ergens in een vallei achtergelaten. De honden die het weten te overleven en naar de dorpen/steden trekken worden vaak vergiftigd of zoals bij mij in het dorp, gevangen, in een vuilniswagen gegooid en ergens in the middle of no where achtergelaten.
Andere honden worden aan een veel te korte ketting gehouden waar ze (bijna) nooit van loskomen. In de zomer hebben zij veel te weinig beschutting voor de hoge temperaturen (35 - 40 graden) en in de winter zitten zij in de vrieskou (het kwik kan dalen tot -25 graden). Ja, blij word je er niet van.  

Natuurlijk, ik snap best wel dat mensen die armoe leiden zich eerst om zichzelf bekommeren en dat dieren zich vaak zelf maar moeten zien te redden. Maar dat is nog geen vrijbrief om dieren te laten lijden, te mishandelen of als je er genoeg van hebt maar op straat te gooien.

Inmiddels ben ik een stuk harder geworden wat betreft het dierenleed (je ontkomt er niet aan, anders heb je voordat je het weet 20 honden, 15 katten en 10 ezels). Zou mij trouwens best leuk lijken  maar waar laat je ze en hoe voed je ze?  Maar toch is er elk jaar wel weer een hond die het presteert om mijn huis "binnen te dringen" en niet meer te vertrekken. En ik blijf dan naïef positief denken dat ik vast wel een goed tehuis kan vinden voor de aanloper, maar dit wordt hoe langer hoe moeilijker. De laatste vondeling is in juli binnengekomen en helaas heb ik nog steeds niemand voor haar gevonden en dat terwijl het een erg mooi en lief hondje is, maar ja, een teef en zwart: een ongelukkige combi in Turkije...

Nu lijkt het er op dat mijn adres inmiddels ook in de "ezelwereld" is doorgedrongen want ook dit jaar, net als vorig jaar, vond ik  in de vallei een ezel. Een klein mager ding met hoeven die minimaal in geen 10 jaar bekapt waren. Zoiets heb ik nog nooit gezien! Totaal vergroeid en de achterste hoeven waren zelfs in een soort krul gegroeid... Dit dier was dus met een touwtje strak om de keel gebonden aan een struik vastgemaakt, wachtend op de dood...?

De ezel staat inmiddels bij mij in de buurt in een oude grotstal, ik verzorg hem samen met een vriendin en de hoeven heb ik laten bekappen. Helaas is alles zo vergroeid dat de ezel op zijn gewrichten loopt i.p.v. op zijn hoeven. Toch moet ik er bijzeggen dat hij al een stuk is opgeknapt, vrolijk is en zich toch snel voort kan bewegen. Hoe dit in de toekomst gaat, durf ik echter niet te zeggen.

Met al die dieren den ik er vaak over om een opvangcentrum te beginnen, ik zou het eigenlijk moeten doen, maar ik zie tegen al de verantwoordelijkheid en de zorgen op. Waar haal je het geld vandaan om al die dieren te voeden, de dierenarts te betalen etc. Tevens is de kans dat je de dieren kunt herplaatsen  in Cappadocië erg klein. Als ik toch gepensioneerd was....? Maar goed wie weet in de toekomst...

Om dit blog toch enigszins positief af te sluiten wil ik de aandacht vestigen op een aantal goede initiatieven aan de kust van Turkije. Zo is er in Fethiye een asiel voor honden en katten. Zij steriliseren en castreren en proberen de dieren te herplaatsen. Zij zijn daar niet erg selectief in maar met de voortdurende aanwas kan ik dat wel enigszins begrijpen. In Göcek, ook aan de Zuidkust, worden honden opgevangen. I.s.m. o.a. de Nederlandse stichting AAI proberen zij voor honden die zij in Turkije niet kunnen herplaatsen een goed adoptiegezin in Nederland of Duitsland te vinden. En dan is er ook nog een kleine hondenopvang op het schiereiland Datca aan de Westkust. Al deze initiatieven moeten het hebben van vrijwilligers en donaties, vanuit officiële instanties worden zij helaas niet permanent ondersteund. Een pluim voor deze mensen!

P.s. Als er een dierenliefhebber is die mijn zwarte hondje een goed leven kan en wil geven dan hoor ik het graag....

HERFST & WINTER IN CAPPADOCIË

De herfst is gekomen, de eerste regenbuien zijn gevallen, de bladeren aan de bomen beginnen te kleuren en  de scherpe kantjes van de zomer zijn verdwenen. De allerlaatste druiventrossen worden geplukt en af en toe vind je nog wat appels en walnoten in de valleien.
De inwoners van Cappadocië hebben een een drukke periode achter de rug. De oogsten zijn binnengehaald en verwerkt tot pekmez (druivenmelasse), wijn, salca (tomatenpuree), tursu (ingemaakte groenten) en köftir (een soort natuurlijk Turks fruit). De walnoten liggen nog na te drogen op de daken en de druiven voor de rozijnen zijn aan stokken opgehangen en in de grotten weggezet. Nu moet het hout nog worden gehakt en de kolen besteld. De winter komt er aan!

De winters in Cappadocië zijn lang en koud! Het zijn echte winters met veel sneeuw en zon! Hoewel het niet mijn favoriete seizoen is, levert Cappadocië in sneeuw gehuld erg mooie plaatsjes op! Het draagt nog meer bij aan de magische sfeer die hier toch al hangt!

Het merendeel van de inwoners kruipt echter zo halverwege november in zijn/haar grotje en komt er pas in april weer uit. Een lange winterslaap! Dat je ondanks de kou toch gaat wandelen en genieten van de zon en de sneeuw is voor velen niet te begrijpen.  "Wat ga je doen? Ga toch naar binnen, je wordt nog ziek". Goed bedoelende buren snappen er niets van. "Wat moet zij toch in die kou en die arme honden zullen ook nog ziek worden." Maar ik houd mij braaf aan het recept van mijn buurvrouw: elke ochtend een grote eetlepel pekmez en je komt gezond de winter rond!

Fotograferen in Cappadocië

Ik vraag mij wel eens af of er op deze wereld nog zo'n landschap als Cappadocië bestaat: een landschap waar je je over blijft verwonderen en waar je vooral van blijft genieten! Na al de wandelingen die ik hier gemaakt heb en dat zijn er honderden (ik overdrijf niet), blijf ik vaak nog vol bewondering staan op een prachtig stukje. Ik zuig het als een spons in mij op en ben blij en dankbaar dat ik hier ben, dat ik zo'n geweldig gebied als mijn achtertuin mag beschouwen.

Al die mooie plekjes laten mij ook steeds weer naar mijn camera grijpen; de lucht is vandaag zo mooi waardoor de kleuren net anders zijn en de lichtval zo prachtig. Uitgekeken raak je hier niet, althans ik kan het mij niet voorstellen. Over 20 jaar loop ik hier volgens mij nog met grote ogen rond, waarschijnlijk wel wat minder snel (des te beter om te fotograferen), maar nog met even veel plezier!

Fotografe Liseth Schoutsen, is inmiddels ook verslingerd geraakt aan Cappadocië en zij komt nu al 4 jaar lang, elk voor- en najaar, hier naar toe. Samen organiseren wij inmiddels workshops voor kleine groepjes. Onder de bezielende leiding van Liseth leer je dit bijzondere landschap op unieke wijze vast te leggen. Je ontdekt hoe je nog mooiere foto’s kunt maken: de juiste compositie, het beste tijdstip. Je leert hoe je meer uit je eigen digitale camera kunt halen. 

De eerstvolgende vertrekdatum is 8 september en er zijn nog enkele plaatsen vrij. Geïnteresseerd? Klik HIER.

     

Wandelen met kinderen in Cappadocië

Cappadocië te saai en te warm voor
kinderen? Welnee! Het is een paradijs, niks saai wandelen: op ontdekkingstocht door de valleien, kruipen door tunnels, klimmen in grotten, pootje baden in de ondergrondse waterbassins....


De kinderen hebben geen moeite met de wandelingen, terwijl de ouders wat lopen te puffen en te hijgen rennen zij van grot naar grot.












Zelfs het warme zomerweer kan hen niet klein krijgen. Elke spannende grot moet aan een nader onderzoek onderworpen worden, wie weet wat er nu weer te ontdekken valt...









En wat natuurlijk ook leuk is: een tocht met
paard en wagen waarbij je ook nog eens zelf mag mennen...

Of leren "pottenbakken" in het ambachtsplaatsje Avanos.....




En als de warmte dan wat te veel wordt, is er altijd wel een zwembad, rivier of meer te vinden....